How This Experience Transformed Me

In onze regio groeit het aantal hiv-infecties. Bas (34) uit Rotterdam heeft het virus al veertien jaar onder de leden en wil naar een samenleving toewerken waarin er geen nieuwe infecties bijkomen. “Ik probeer er daarom open over te praten en vooroordelen te bestrijden.”

Bas is twintig en studeert in Londen op de dansacademie als hij te horen krijgt dat hij hiv heeft. “Ik wist wel dat ik er niet dood aan zou gaan, maar het zorgde wel voor een hele shift in hoe ik naar de wereld keek.”

“Ik was nog heel jong en werd opeens geconfronteerd met mijn sterfelijkheid. Ik dacht altijd dat ik heel goed was in voor mezelf zorgen, maar ik liep wel hiv op. Mentaal vond ik dat heel erg pittig en ik heb ook echt moeten rouwen.”

Als 34-jarige man kijkt hij er nu anders naar. “Het is cliché, maar ik weet nu dat het goedkomt en het heeft me uiteindelijk ook veel gebracht. Al klinkt dat misschien wat raar. Ik ben bijvoorbeeld vrijwilliger geworden bij een stichting die zich inzet voor mensen in kwetsbare posities en daar heb ik allemaal mooie mensen ontmoet die ik anders niet was tegengekomen. In die zin brengt het mij ook veel.”

Bas legt uit dat hiv een virus is dat het auto-immuunsysteem aantast. “Hoe langer je ermee leeft zonder medicijnen, hoe slechter je immuunsysteem eraan toe is. Als je het niet behandelt, dan krijg je last van infecties en wordt het ook wel aids genoemd. Tegenwoordig geven we de voorkeur aan de term vergevorderde hiv.”

In de vorige eeuw was de kans op vergevorderde hiv groter, maar door medicijnen kunnen mensen er inmiddels goed mee leven. Bas voelt zich dan ook geen patiënt, zegt hij. “Ik zie het meer als een chronische aandoening, waar ik elke dag een pil voor moet slikken.” Daarnaast gaat hij twee keer per jaar naar het ziekenhuis voor een algehele check.

Zijn medicijnen krijgt hij per drie maanden. “Stel dat ik een wereldreis van een jaar zou willen maken, dan moet je daar wel over nadenken. Er zijn ook bepaalde landen waar je als je met hiv leeft niet naar binnen mag. Dat zijn vaak ook landen met anti-homowetten. In die zin ben ik wel gelimiteerd.”

Volgens Bas hangen er nog veel stigma’s en taboes rondom het onderwerp. Hij wil deze bestrijden door erover te praten en hoopt dat dit helpt om naar een wereld toe te werken zonder nieuwe hiv-infecties. “Het vooroordeel dat hiv vaak bij queer mensen voorkomt, klopt, maar dat betekent niet dat het niet bij hetero’s voorkomt. Het kan iedereen raken.”

Ook vindt hij het belangrijk dat mensen weten dat iemand die hiv-positief is en medicijnen slikt, het niet kan overdragen en er oud mee kan worden. “Ik kan in principe net zo oud worden als iemand zonder hiv.”

Andere mensen die ook hiv-positief zijn, wil hij graag een hart onder de riem steken. “Het is belangrijk om te weten dat je niet de enige bent. Er zijn allemaal plekken waar mensen samenkomen die hiv hebben en je heel graag willen helpen en er voor je willen zijn.”

Bas was erg jong toen hij erachter kwam dat hij hiv-positief is. Hij was aan het begin dan ook bang dat het zijn liefdesleven in de weg zou zitten. “Ik wilde het altijd in een vroeg stadium zeggen als ik iemand tegenkwam.”

Momenteel is Bas gelukkig in de liefde en volgend jaar gaat hij met zijn verloofde trouwen. “Ik ben heel blij dat hij er zo open in staat en altijd nieuwsgierig was om mij beter te leren kennen. Het moment dat je vertelt dat je hiv-positief bent, is heel kwetsbaar, want er is een afbreukrisico. Er is een kans dat iemand dan zegt: ‘Laat maar.’ Dan houdt het op.”

“Gelukkig heeft hij daar voorbij gekeken en gedacht: ik ben wel benieuwd wat er dan nog meer is. Hiv is uiteindelijk een onderdeel van mijn leven, maar ik ben nog veel meer.”